1984

gölgem

                          gölgem ruhumun resmidir. benim çelişkili yansımam. önce gölgemi
                                                 sevmekle başladım kendimi sevmeye.

Tatar Çölü

  Mehmet Eroğlu "insanlar ikiye ayrılır" demiş, "Tatar Çölü'nü okuyanlar ve okumayanlar." Okuyan biri olarak hem de daha yeni bitirmişken ve bu kadar beğenmişken kaynadı parmaklarım hakkında bir şeyler yazmak için. İçim buruldu. Aklım acımasızca eleştiriler savurdu hayatıma. Nelere ne kadar anlamlar yüklediğimi düşündüm. Çoğu anlamlarımı gereksiz buldum. İsteklerimi gözümün önüne serdim, fazlalığından başım döndü. Sıra sıra dizilmiş kendi Bastiani kalelerimi gördüm, üzüldüm.
  Umut, kimi zaman bir zehir gibi yayılırmış insanın içine, acı acı esermiş damarlarında. Kimi zaman da ölümü geciktirecek kadar güçlenir, onu akla bile getirmeyecek kadar kaygısız bırakırmış insanı. Sevinç bile duyabilirmiş insan umut etmekten. Gururun arkasına gizlenmiş utançla karışık bir sevinç. Nietzsche ; umut işkenceyi uzatır, der. Beklemek alışkanlığa dönüşürse ve umut çoktan bir kandırmaca olmuşsa o zaman Nietzsche' ye hak veririm.
  Gitmek mi kalmak mı yoksa her ikisinin tam ortasında öylece durup beklemek mi daha zor ? Ah Drago, sana denmedi mi ki hayat beklemez, zaman saygı duruşuna geçmez senin umutların için. Bir tek insan bekler, yanılır. Bekledin de noldu ? 'Haydi bir cesaret'ti yapman gereken, o kadar.

"Ya aslında yanılıyorsa? Ya, gayet sıradan bir yazgıya sahip, sıradan biri olarak yaratılmışsa?"

nerden başlasam, nasıl okusam

Öylesine bir yürüyüşten böylesine karlı çıkmak ne hoş oldu. Kendimi karlı sayıyorum çünkü oturduğumuz semtte küçük bir kitapçı buldum bugün. Tahmin edebileceğimden çok daha geniş bir keşif alanı vardı ve ben yaklaşık bir saatimi hevesle kitapların arasında geçirdim. Çay bile ikram etti kitapçı. Bir yandan çay içtim bir yandan eğildikçe akan burnumu silerken bulduğum kitaplara hayretle gülümsedim. Çünkü çoğu oldukça eski basımlardı ve eski basımlı kitap okumak beni her zaman heyecanlandırmıştır.
Yedi tane kitabı bir çırpıda alıverdim. Yürüyüş de iyi geldi hem. Günlerdir asgari düzeyde hareketle yaşayan bacaklarım da bayram etmiş oldu. Evimden yürüyerek on dakika uzaklıkta böyle bir kitapçının olması beni hazine bulmuş gibi sevindirdi.( walla ) :) Şimdi ben bunları okumaya nerden başlasam ,nasıl okusam !!

küçük prens

Senin oradaki insanlar, dedi Küçük Prens, bir bahçenin içinde binlerce gül yetiştiriyorlar ama yine de aradıklarını bulamıyorlar. Aslında aradıkları tek bir gülde ya da bir damla suda bulunabilir. Ama kördür gözler. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçekleri görebilir.

Hımbıl

İşte neredeyse bütün gün böyle oturdum. Bir dağınıklık, bir rüküşlük. Tembellik tembelliği doğurdu. Adını Hımbıl koydular. Fonda bir müzik, çayım buz gibi olmuş, tek yanağımı büzüp sol gözümü kısan bir sırıtma. Sonra "çocuk neden mahzun oldu ?" -Böyle oturmaktan. "Akıl yaşı kaç bunun ?" -Böyle oturmaktan. "Hep mi böyle oturur?" -Hep. "Doktora gösterin bari."

 Son 1 söz : Homo homini lupus  ( insan insanın kurdudur.)

Savage Garden

Orta okuldaydım. Satın aldığım ilk yabancı kasetti Savage Garden. ( tabii, o zamanlar kaset vardı ) Hatırlıyorum yüzlerce kez dinlemiştim. Neredeyse kaset bozulacaktı. ( tabii, kasetler çok dinlenince bozulurdu o zamanlar ) Bir havalardaydım sormayın. Yabancı müzik dinliyorum ben hemde sözlerine eşlik edebiliyorum. Geçen yine denk geldim o eski şarkılarından birine. Üst üste en beğendiklerimi dinledim. Tek birini seçemedim buraya koyayım. O yüzden en sevdiklerimi koydum. Yine aynı güzellikteler. Sözleri de hala aklımdaymış :) Emin olun ingilizce değil. Hayal gücümün benzetmelerinden oluşan uyduruk kelimeler. Olsun hala eşlik edebiliyorum ya. :)

 http://www.youtube.com/watch?v=WQnAxOQxQIU
 http://www.youtube.com/watch?v=zD8KvL1aFNQ
 http://www.youtube.com/watch?v=PXd3KGZTj9k

prozac'ı bırak platon'a bak

"Belki de şu anda yapıyor olmanız gereken, tam da şu anda ne yapıyor olmanız gerektiğini bilmemektir."

ben bazen

Bazen deli laflarla dolar ağzım, taşar sonra. Kulaklarım duymaz,aklım algılamaz. Söylenir dururum. Başkalarının cümlelerini kendiminkinden ayırt edemem. Kendiminkileri de başkalarından. Düşman düşman, tatlı tatlı, insan insan konuşurum. Dinlemezseniz kırılırım. Alıngan bir kalbim var. Dinleseniz isterim. Sakinlerim öyle. Kendi kendime yazarım. Okumazsanız kırılmam. En çok kendim için yazarım çünkü, kendimi duymak için. Şakısın isterim parmaklarım. Bazen bir kitap sızlanır içimde dolanır ağzımda, ağlaya ağlaya kusarım.Okusanız isterim, siz okudukça rahatlarım sanki. Bazen bir şarkı duyarım ben yazmışım sanırım, hangi dilde olursa farketmez heyecanlanırım.
Bazen birilerine kırgınlıklarım depreşir. Ara sıra kızgınlıkla yer değiştirir. Dönüşür, yayılır aklıma. Nasıl üzülürüm bilseniz, bilseler isterim. Geçecektir ya nasılsa. Bazen güneş öylesine güzel görünür ki kamaşırım, parıldarım. Sokulun isterim yanıma birlikte ısınalım.
Ben bazen daha çok emin olurum; kahkahalar bulaşıcı duygular evrenseldir. Birileri söylemiş: hayat paylaşınca güzelmiş.

aşkın metafiziği