12 Mayıs 2013

ancak bir doğum bir ölümü unutturabilir, o da bir süreliğine.

8 yorum:

Asya Yazar dedi ki...

Aynen katılıyorum; kızını kaybeden bir arkadaşıma psikologlar bile çocuk yapmasını önerdi acısı hafiflesin diye.
Nerissa`cım kimse böyle bir şeyle denenmesin demekten başka bir şey söyleyemiyorum. Sevgilerimle:)))

Katun dedi ki...

Doğum başlı başına bir sevinç ama ölüm başlıbaşına bir yok oluş, eşitleyebileceğini sanmıyorum...

Nerissa C dedi ki...

Asya; her şeyi söylemişsin bile başka söz yok ki, teşekkürler :)

Katun; eşitlenmez tabi ama ilgiyi dağıtır.

Aylak dedi ki...

"Yaşayarak telafi etmeye çalıştığımız bir hatadır doğmuş olmak" gibi bir alıntı anımsadım şimdi bak ; yani ölümün ve doğumun iyiliğini bir sorgulamk gerek.

Elbette, tez-antitez açısından bakınca, telafiyi birbirinde bulan iki iyi/kötü durum ;

Ne için yaşıyoruz ?!?

Saygıyla,

Aylak

Nerissa C dedi ki...

Ne için yaşadığımı bir bulabilsem sorun kalmıycak ;)

safransarı dedi ki...

Hayatın en ironik doğaçlaması..
ne tuhaf değil mi.

Nerissa C dedi ki...

hem de ne tuhaf.

Oyumben dedi ki...

Bazen bir doğum hatırlatır ölümü insana.
Ölümü ise sadece ölümün kendisi unutturur.